ADOPCJA to przysposobienie dziecka, czyli uznanie za swoje dziecko, które zostało urodzone przez inną kobietę, z uwzględnieniem wszelkich konsekwencji wypływających z tego faktu. Sytuacja prawna, psychologiczna, materialna , moralna tego dziecka staje się taka, jaką ma dziecko wychowywane w rodzinie naturalnej. A zatem przysposobienie nie oznacza wzięcia dziecka „na wychowanie” lecz przyjęcie go jako własnego. Przysposobić można dziecko, którego sytuacja prawna jest uregulowana tzn. rodzice dziecka nie żyją lub są pozbawieni władzy rodzicielskiej przez sądy rodzinne albo rodzice wyrazili przed sądem zgodę na przysposobienie ich dziecka.
Do adopcji trafiają tylko i wyłącznie dzieci osierocone, opuszczone i zaniedbane, dzieci po przejściach, okaleczone psychicznie, odarte z rodziny, dzieci z problemami. Dzieci nieakceptowane od poczęcia, porzucone, pozbawione miłości i oparcia, mające za sobą wiele złych przeżyć i niegodziwego traktowania, które wymagają jednocześnie wielkiej miłości i zaangażowania.
Celem adopcji nie jest zaspokojenie potrzeb rodzicielskich bezdzietnych małżeństw czy osób samotnych – jest nim przede wszystkim dobro dziecka.

RODZINA ZASTĘPCZA jest formą tymczasowej opieki nad dzieckiem. W sytuacji kiedy dziecko nie może wychowywać się w swojej rodzinie naturalnej, najlepszym wyjściem zapewnienie mu opieki rodzinnej. Jeżeli rodzice naturalni nie mogą wychowywać dziecka, oznacza to, że zostali trwale lub czasowo pozbawieni władzy rodzicielskiej albo władza ta została im ograniczona. Kandydaci podejmując decyzję o utworzeniu rodziny zastępczej muszą posiadać świadomość czasowości opieki nad dzieckiem, brać pod uwagę i akceptować możliwość powrotu dziecka do rodziny naturalnej lub umieszczenia w rodzinie adopcyjnej.